Ορθολογικά μοντέλα διαχείρισης - τα ψιλά γράμματα

H εισήγηση του Δημήτρη Δαμάσκου στη  Συνάντηση συλλογικοτήτων Αττικής με θέμα: “υπάρχει λύση για τα σκουπίδια – η κοινωνία θα την επιβάλλει” που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα,  στις 10 Δεκεμβρίου 2011, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο (ΑΣΟΕΕ)

Ορθολογικά μοντέλα διαχείρισης - τα ψιλά γράμματα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Για την διαχείριση των απορριμμάτων, όπως και για την αντιμετώπιση κάθε προβλήματος, προέχει η πρόληψη. Αυτό υπαγορεύουν οι κανόνες της τέχνης της επιστήμης, η αρχή της εγγύτητας, αλλά και η κοινή λογική. Αυτό, ευτυχώς, είναι και το πνεύμα της νέας οδ.2008/98 όπου στο άρθρο 4(1) έχει με  απόλυτη προτεραιότητα την πρόληψη με την εξής ιεράρχηση:

α) πρόληψη

β) προετοιμασία για επαναχρησιμοποίηση

γ) ανακύκλωση  (κομποστοποίηση)

δ) ενεργειακή αξιοποίηση (με την απαίτηση ο συνολικός βαθμός απόδοσης να είναι πάνω από 65%)

ε) διάθεση (είναι η ταφή σε ΧΥΤ αλλά και η καύση αν ο συνολικός βαθμός απόδοσης είναι    κάτω από 65%)

Η σημασία αυτής της ιεράρχηση είναι ότι πρέπει εξαντλούνται οι δυνατότητες των πρώτων σταδίων ούτως ώστε να περιορίζεται η εφαρμογή των τελευταίων. Δηλαδή, το μέγεθος των επιλογών που είναι στο τέλος της ιεράρχησης(π.χ. η διάσταση ενός ΧΥΤ ή ενός εργοστασίου καύσης ή μιας ΕΜΑΚ)   να είναι όσο το δυνατόν μικρότερο. Και αυτό να μπορεί να προσδιοριστεί  με την τεκμηρίωση ότι έχουν εξαντληθεί όλες οι δυνατότητες των προηγουμένων επιλογών-σταδίων  της ιεράρχησης (π.χ. η οικιακή και δημοτική κομποστοποίηση καθαρών οργανικών με ΔσΠ κλπ).

Είναι προφανές ότι η αποφυγή της σύμμειξης των απορριμμάτων είναι μέτρο πρόληψης. Αντίθετα, η σύμμειξη των απορριμμάτων δυσκολεύει, έως και αποκλείει,  τις προτεραιότητες της  οδηγίας. Για παράδειγμα:

1.      μία γυάλινη συσκευασία δύσκολα ανακτάται για επαναχρησιμοποίηση αν δεν προληφθεί να μην μπει σε μια σύμμεικτη μάζα   απορριμμάτων.

2.      ο πλαστικό και το χαρτί δεν ανακτάται από τα σύμμεικτα σε ανακυκλώσιμη κατάσταση (βλ.ΕΜΑΚ Λιοσίων όπου γίνεται ‘’καύσιμο’’ R.D.F.και τελικά θάβεται).

3.      Ομοίως και στα κεντρικά ΚΔΑΥ με τους Μπλέ κάδους που η σύμμειξη των υλικών των συσκευασιών έχει και κόστος και μειωμένη απόδοση  και μεγαλύτερο ‘’ανθρακικό αποτύπωμα’’ από μια μέθοδο ανάκτησης συσκευασιών με ΔσΠ.  

4.      Το κομπόστ από τα οργανικά που ανακτάται από τα σύμμεικτα είναι επικίνδυνα μολυσμένο (βλ. ΕΜΑΚ, internet< C.L.P.> compost like output) ενώ αντίθετα με ΔσΠ  το αποτέλεσμα    είναι άριστο.

Είναι λοιπόν προφανές ότι στα μέτρα πρόληψης ανήκει και η ‘’μη ανάμιξη’’ και αυτό συνεπάγεται ότι είναι σαφής και ξεκάθαρη η απαίτηση του άρθρου 4(1) της νέας  οδηγίας  (2008/98) για Διαλογή στην Πηγή. Διαλογή στην Πηγή σημαίνει συμμετοχή των επιχειρήσεων, των Δήμων (π.χ. κλαδέματα), και των πολιτών στο να μη αναμειγνύουν τα διάφορα υλικά σε μία σύμμεικτη μάζα απορριμμάτων που ο μόνος δυνατός τελικά τρόπος διαχείρισής τους είναι αποδεδειγμένα η  καύση ή (και) η ταφή.

Από τα στοιχεία της eurostat είναι φανερό ότι στις  περισσότερες ευρωπαικές χώρες δεν χρειάστηκε η οδ.2008/98 για να βάλουν σε τροχιά, πριν από την έκδοση της οδηγίας,  αποτελεσματικές πολιτικές για την διαχείριση των αστικών τους απορριμμάτων. Εκεί φαίνεται να στάθηκε αρκετή η κοινή λογική, ο έλεγχος της διαφθοράς, λίγες βασικές γνώσεις Φυσικής και Χημείας από το Γυμνάσιο, η έλλειψη αδιαφορίας, λίγο ‘’μεράκι’’, σεβασμός στο περιβάλλον,  και λίγες οργανωτικές ικανότητες.

Σε αντίθεση με την χώρα μας που ο μέχρι τώρα τρόπος διαχείρισης  αλλά και ο σχεδιασμός που επιχειρείται να εφαρμοστεί είναι σε πλήρη αντίθεση  με κάθε τέτοια λογική, αδιαφορώντας και για το περιβάλλον και για την οικονομία και για την κοινωνία.

Τρεις από τις πολλές εικόνες που συνθέτουν την ζοφερή πραγματικότητα

1.      Στην Φυλή λειτουργεί  ένας από τους μεγαλύτερους , αν όχι ο μεγαλύτερος χώρος ταφής σκουπιδιών στον κόσμο. Προκαλεί ασθένειες και θανάτους και το κράτος μας δεν φρόντισε, ή καλύτερα απέφυγε και αποφεύγει, ακόμα και την  εκπόνηση μιας απλής επιδημιολογικής μελέτης.

2.      Οι Δήμοι συλλέγουν τα κλαδέματα των πάρκων τους μαζί με ‘’ογκώδη’’ (στρώματα, έπιπλα, ελενίτ ! ) και τα στέλνουν στην όποια ‘’χωματερή’’  μαζί με τα υπόλοιπα σύμμεικτα.

3.      Πανάκριβο και αναποτελεσματικό  σύστημα ανακύκλωσης συσκευασιών ‘’σύμμεικτου τύπου’’. Οι μπλε κάδοι, όπου ο πολίτης καλείται να απορρίψει σύμμεικτες όλες τις συσκευασίες, συγκέντρωσαν το πανελλαδικα΄2010 μόνο  185.000 τόνους. Αυτό είναι το 3,7% του συνόλου των απορριμμάτων που σημαίνει λιγότερο από το 9% των υλικών συσκευασιών.

ΟΙ ΠΕΣΔΑ

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των  ΠΕ.Σ.Δ.Α. είναι οι υπερδιαστασιολογημένες εγκαταστασεις διαχείρισης σύμμεικτων τύπου Φυλής. Οι πανομοιότυπες προβλέψεις του ΠΕΣΔΑ Αττικής για την Κερατέα και το Γραμματικό είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα προφανούς ασυμβατότητας με την κείμενη νομοθεσία αλλά και την κοινή λογική. Ο ΠΕ.Σ.Δ.Α. προβλέπει ακριβώς τις ίδιες εγκαταστάσεις και στις δύο Ο.Ε.Δ.Α.. Αυτή του Γραμματικού είναι για τις 200.000 πληθυσμού της Β.Α. Αττικής και της Κερατέας για τις επίσης περίπου 200.000 της Ν.Α. Αττικής. Για κάθε μία από αυτές τις Ο.Ε.Δ.Α. ισχύουν τα εξής:

200.000 κάτοικοι, σύμφωνα και με την eurostat, παράγουν το πολύ 100.000 τόνους αστικών απορριμμάτων. Το σύνολο των εγκαταστάσεων διαχείρισης είναι ένα  ΚΔΑΥ των 72.500 τόνων/έτος, μία ‘’μονάδα’’ κομποστ. πρό-διαλεγμένου  40.000 τόνων/έτος, είναι ένα Εργοστάσιο Βιολογικής Ξήρανσης(SRF) δυναμικότητας 127.500 τόνων/έτος και τέλος ένας ΧΥΤ με επίσης 127.500 (για διάρκεια ζωής 20 χρόνια). Σύνολο δηλαδή εγκαταστάσεων 367.500 τόνοι/έτος.

Ακόμα και αν δεν υπήρχε καμία νομοθεσία πρόληψης και με μία μακροσκοπική θεώρηση των παραπάνω είναι φανερό ότι η κάθε Ο.Ε.Δ.Α. είναι ήδη 3,7 φορές μεγαλύτερη. Αυτό είναι προφανώς μόνο μια πρώτη υπό-εκτίμηση του αληθινού μεγέθους του οικονομικού σκανδάλου και του οικολογικού εγκλήματος.

Ο λόγος είναι ότι θεωρεί σαν δεδομένο την μηδενική εφαρμογή της νομοθεσίας (2008/98) δηλαδή μηδενική πρόληψη, μηδενική επαναχρησιμοποίηση, μηδενική ανακύκλωση, μηδενικούς διαχωρισμούς στην πηγή, μηδενική οικιακή ή (και) δημοτικής κλίμακας κομποστοποίηση, μηδενική εφαρμογή οποιουδήποτε στοιχείου από τα πολλά επιτυχημένα μοντέλα διαχείρισης σε άλλες χώρες αλλά και σε άλλες περιοχές στην Ελλάδα (βλ. Ελευσίνα).

Και αυτό σαν δεδομένο είναι σίγουρα αδύνατον να σταθεί.

Σύμφωνα πάλι με την eurostat o μέσος όρος EU14 των ποσοτήτων ανακύκλωσης και κομποστοποίησης με ΔσΠ και μικρές αποκεντρωμένες εγκαταστάσεις φτάνει το 50% και μόνο το υπόλοιπο που παραμένει σε σύμμεικτη μορφή πάει σε κάπου τύπου κεντρική (και τύπου ΠΕΣΔΑ) Ο.Ε.Δ.Α..

Η ελληνική κοινωνία, λίγο να βοηθηθεί,  μπορεί εύκολα και γρήγορα να φτάσει στο ευρωπαϊκό αυτό μέσο όρο που σημαίνει ότι οι  ΟΕΔΑ σε Γραμματικό και Κερατέα είναι περίπου 8 φορές υπερδιαστασιολογημένες ! ……. Ένα τεράστιο οικολογικό έγκλημα και ένα ακόμα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο μέσα σε περίοδο λιτότητας και μνημονίων.

Σύμφωνα με μελέτη και ανακοινώσεις του καθ. Α. Οικονομόπουλου το προϋπολογιζόμενο κόστος των  ΠΕΣΔΑ  στην Ελλάδα ξεπερνάει τα 2,5 ΔΙΣ euro και εάν αν εφαρμοσθεί θα καταλήξουμε σαν χώρα να παρασκευάζουμε περίπου 1.000.000 τόνους/έτος SRF και αυτό είναι όσο παρασκευάζει από τα σκουπίδια της ολόκληρη η υπόλοιπη Ευρώπη.

Το SRF o μόνος τρόπος να διατεθεί είναι στις τσιμεντοβιομηχανίες, όπου και εκεί πρόβλημα είναι. H επιδίωξη όμως του ΥΠΕΚΑ φαίνεται να είναι για κάτι ακόμα χειρότερο. Ολόκληρη η τσιμεντοβιομηχανία της χώρας μας, σύμφωνα με τις ίδια πηγή, υπερκαλύπτεται από το ήδη παραγόμενο RDF .της γνωστής (από το 2001) ΕΜΑΚ Λιοσίων. Η επιδίωξη του ΥΠΕΚΑ είναι να κάψει το SRF επιδοτούμενο (από εμάς) σαν Α.Π.Ε. ΒΙΟΜΑΖΑ (με ποσόστωση) σε ιδιωτικές εγκαταστάσεις. Το SRF έχει μόνο μία εφαρμογή, την καύση, αν δεν καεί θα πρέπει να θαφτεί (όπως γίνεται μέχρι τώρα με το RDF της ΕΜΑΚ Λιοσίων) και αυτό εκτός από μία πανάκριβη τρύπα στο νερό,  είναι και παράνομο σύμφωνα και με την οδηγία 98/2008 σχετικά με την απαιτούμενη εκτροπή των βιολογικών από την ταφή.

Ο παράλογος αυτός σχεδιασμός που έχει επιβληθεί  με την βία, την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα, επιχειρεί να διατηρείται τα το σύνολο σχεδόν των απορριμμάτων (τουλάχιστον το 80%)  σε  σύμμεικτη κατάσταση για να τα οδηγήσει στην ΒΙΟΞΗΡΑΝΣΗ και στην παραγωγή του RDF το 50% των σκουπιδιών της χώρας με μεγάλο οικολογικό κόστος, μεγάλα κατασκευαστικά κόστη αλλά και μεγάλο διαχειριστικό κόστος που πρέπει να ξεπερνάει  και τα 300 euro/ τόνο. Η υπόλοιπη Ευρώπη οδηγεί μόνο το 2% των σκουπιδιών της (ως μη χείρον βέλτιστο) στην Βιολογική Ξήρανση (παραγωγή SRF). Και ήδη κατά μέσο όρο λιγότερο από το 50% σε κεντρικές ‘’ολοκληρωμένες΄΄ εγκαταστάσεις που και αυτό μειώνεται δυναμικά με την διαρκώς αυξανόμενη ορθολογική διαχείριση, με την συμμετοχή του πολίτη, με κίνητρα, και μικρές αποκεντρωμένες εγκαταστάσεις κοινωνικού οφέλους που αυτό συνεπάγεται.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η κατάσταση με τους ΠΕΣΔΑ είναι τόσο εξωφρενικά ανορθολογική που η μη-αντιμετώπισή της και το ότι  ακόμα ‘’περνάει’’ λερώνει και ενοχοποιεί κόμματα, ΜΚΟ, νομικό σύστημα, δημόσιους λειτουργούς, … εμάς όλους…, Πανεπιστήμια,  τα πάντα. Παράλληλα όμως, επειδή οι ΠΕΣΔΑ  είναι μία πολύ κακο-στημένη απάτη, τους καθιστούν μας δίνεται μία τεράστια ευκαιρία για την κοινωνία στο να τους χρησιμοποιήσει σαν διαγνωστικό εργαλείο αποκάλυψης των πολιτικών και ενός μεγάλου μέρους, των μηχανισμών διαπλοκής και διαφθοράς που έφεραν την χώρα μας σε αυτή τη δεινή κατάσταση. Που αν κρίνουμε από την πορεία υλοποίησης των ΠΕ.Σ.Δ.Α. οι μηχανισμοί αυτοί φαίνεται να υπάρχουν παντού και να λειτουργούν αλώβητοι.

Πρέπει να δώσουμε τέλος.

Η γνώση και η θέση δεν είναι προνόμια, είναι κοινωνική υποχρέωση.

Read more »

Αποκεντρωμένη διαχείριση: η μόνη λύση απέναντι στην κρίση του μοντέλου διαχείρισης των απορριμμάτων

H Εισήγηση του Βαγγέλη Στογιάννη στη συνάντηση Συλλογικοτήτων Αττικής με θέμα:

«υπάρχει λύση για τα σκουπίδια-η κοινωνία θα την επιβάλλει», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στις  10 Δεκεμβρίου 2011, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο (ΑΣΟΕΕ)

Αποκεντρωμένη διαχείριση:

η μόνη λύση απέναντι στην κρίση του μοντέλου διαχείρισης των απορριμμάτων

Από τη δεκαετία του 1980 συζητάμε στην Ελλάδα για την υπαρκτή κρίση στη διαχείριση των απορριμμάτων. Αυτή η συζήτηση δυστυχώς γίνεται με επιδερμικά διαπιστωτικούς όρους, στοχεύοντας όχι στην επίλυση της κρίσης αλλά στην παρελκυστική καλλιέργεια εντυπώσεων και κλίματος σε μία ελλιπώς ενημερωμένη κοινωνία. Εντυπώσεων και κλίματος με αποκλειστική χρησιμότητα στην δημιουργία των προϋποθέσεων για την αδιαμαρτύρητη κοινωνική αποδοχή επιλογών για κατ’ επίφαση επίλυση του προβλήματος. Επιλογών που κάθε φορά μεγιστοποιούν το πρόβλημα και τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον για τη δημόσια υγεία, διαιωνίζοντας ένα απίστευτο γαϊτανάκι διαπλοκής και διαφθοράς γύρω από τα σκουπίδια. Αυτό ανατροφοδοτεί διαρκώς την κρίση αντίθετα προς κάθε προσέγγιση υπεράσπισης της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος. Σε αυτό το κυριολεκτικά βρωμερό γαϊτανάκι εμπλέκονται και διαπλέκονται επιχειρηματίες, πολιτικοί, αιρετοί της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, μηχανισμοί περιφερειακών διοικήσεων, παρατάξεις, κόμματα, κατασκευαστικά και εργολαβικά συμφέροντα, ιδιοκτήτες μεγάλων ΜΜΕ και η μαφία της απόκρυψης και εξαφάνισης των ανεπεξέργαστων τοξικών και βιομηχανικών αποβλήτων της χώρας.

Όπως θα δούμε στη συνέχεια, η εξέλιξη της κρίσης της διαχείρισης των απορριμμάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά εικόνα και ομοίωση της εξέλιξης της οικονομικής κρίσης που καταστρέφει την πατρίδα μας και μάλιστα με τους ίδιους ακριβώς όρους. Διαπλοκή, διαφθορά, πελατειακές σχέσεις στην πολιτική, μετατροπή της κοινωνίας σε κοινωνία του θεάματος, ανορθολογικές επιλογές που μεγιστοποιούν το πρόβλημα για τα υπερκέρδη κάποιων επιχειρηματιών. Και βέβαια εν τέλει μία κοινωνικά άχρηστη και απίστευτη σπατάλη πόρων που συστηματικά κατευθύνονται σε έναν «Καιάδα» πανάκριβων φαραωνικής μεγακλίμακας συγκεντρωτικών λύσεων με καταστροφικά κάθε φορά αποτελέσματα.

Εδώ αξίζει να κάνουμε μία παρένθεση για να δούμε πώς φτάσαμε να αντιμετωπίζουμε σαν άλυτο πρόβλημα κάτι που μόνο τέτοιο δεν είναι, αν είμαστε στοιχειωδώς διατεθιμένοι να ακολουθήσουμε τους κανόνες και τις αρχές που θέτουν οι επιστήμες της Οικονομίας και της Οικολογίας για την ασφαλή και κοινωνικά επωφελή διαχείριση των απορριμμάτων. Και είμαστε υποχρεωμένοι ν’ανοίξουμε αυτήν την παρένθεση, αφού για να αντιστρέψουμε την καταστροφική για την κοινωνία εξέλιξη των πραγμάτων, δεν αρκεί να προτάξουμε απλά τη νηφάλια τεκμηρίωση της επιστήμης. Πρωτίστως πρέπει να αποδομήσουμε τα μέσα, τις στρατηγικές και τα επιχειρήματα των αντιπάλων μας κόβοντας όλα τα κεφάλια αυτής της «Λερναίας Ύδρας» που απειλεί το μέλλον των αγέννητων γενεών. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι δήμαρχοι και οι κοινοτάρχες εξαφάνιζαν τα απορρίμματα σε τρύπες, ρέματα, νταμάρια, χαράδρες, ακροποταμιές, βουνοκορφές και παραλίες. Το έκαναν πουλώντας εκδούλευση στους δημότες ότι θα πάνε μακριά τα βρωμερά άχρηστα και αποκρύπτοντας το γεγονός πως αυτά τα άχρηστα δεν είναι παρά πόροι που οι δημότες έχουν χρυσοπληρώσει και μπορούν εύκολα και φτηνά να ανακτηθούν. Να ανακτηθούν προσφέροντας εισόδημα και δουλειές αντί να συνεπάγονται φορολογία των δημοτών για την αποκομιδή τους, όπως εύηχα βαφτίστηκε η μαφιόζικη επιχείρηση εξαφάνισής τους. Και βέβαια οι καπάτσοι αυτοί αιρετοί απέκρυπταν επιμελώς πως μαζί με τα αστικά απορρίμματα μάζευαν συστηματικά όλα τα βιομηχανικά επικίνδυνα τοξικά απόβλητα στα διοικητικά τους όρια, πουλώντας εκδούλευση στους παραγωγούς τους και πετώντας μαζί με τα σκουπίδια. Σε πόση έκταση απλώθηκε αυτή η δραστηριότητα; Στο 1% της συνολικής ή το 2% της ωφέλιμης επιφάνειας της χώρας μέχρι τα τέλη του ’80, σύμφωνα με τα στοιχεία της εποχής. Πόσα τοξικά εξαφανίστηκαν με το σκουπίδια εκείνη την περίοδο; Ελάχιστους μήνες πριν η Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος με έγγραφό της ομολόγησε πως δε μπορεί να γίνει ούτε κατ’ εκτίμηση υπολογισμός για τις ποσότητες και τις αποθέσεις τοξικών σε χωματερές.

Και τότε άρχισε ο θόρυβος για την επικίνδυνη αυτή ιστορία στην Ελλάδα. Ένας θόρυβος που συνοδεύτηκε από απειλές και πρόστιμα που επιβλήθηκαν στη χώρα προκειμένου να αλλάξει το σύστημα διαχείρισης των απορριμμάτων. Θα έλεγε κανείς πως η χώρα θα χρησιμοποιούσε τη διαθεσιμότητα των διαρθρωτικών πόρων της Ε.Ε. για να κατευθύνει τη διαχείριση των απορριμμάτων στο αυτονόητο. Σε μικρές αποκεντρωμένες εγκαταστάσεις ολοκληρωμένης διαχείρισης. Με οργάνωση χωριστών ρευμάτων στη συλλογή των διαφόρων κατηγοριών αποβλήτων. Σύμφωνα με τις αρχές της εγγύτητας και της μικρής κλίμακας που θέτουν οι επιστήμες της Οικονομίας και της Οικολογίας για την ασφαλή και επωφελή διαχείριση των απορριμμάτων. Σε εγκαταστάσεις τεχνολογικά απλές και φτηνές με μικρές επενδύσεις εντάσεως εργασίας που εγγυώνται περιβαλλοντική ασφάλεια, διαχωρισμό των τοξικών, θέσεις εργασίας, μείωση των φόρων και ολοκληρωμένη αξιοποίηση όλων των συστατικών του κλάσματος αξιών που συνιστούν τα απορρίμματα. 40%-60% ανακυκλώσιμα, 40%-60% ζυμώσιμα-πρώτη ύλη για πολύτιμο κομπόστ-και 5%-10% με χαρακτηριστικά αδρανών, τα οποία μπορεί να κατευθυνθούν είτε στην οδοποιΐα, είτε σε αποκαταστάσεις τοπίου, είτε σε μικρούς χώρους τελικής απόθεσης (ΧΥΤΥ).

Όμως δεν έγινε έτσι. Πολιτικοί, αιρετοί, ΜΜΕ και εργολάβοι άρχισαν να διατυμπανίζουν την αναγκαιότητα της συγκέντρωσης όλων των απορριμμάτων σε Χώρους Υγειονομικής Ταφής (ΧΥΤΑ). Και κατασκευάσαμε τους ΧΥΤΑ. Με μεμβράνες στεγάνωσης. Μακριά από πόλεις και χωριά, στα βουνά. Που για να φτάσουν ως εκεί τα σκουπίδια περνάνε από σταθμούς μεταφόρτωσης και συμπιέζονται με πρέσσες, ανακατεμένα με βιομηχανικά και τοξικά απόβλητα, προκειμένου να μεταφερθούν στους ΧΥΤΑ που μετατρέπονται σε τοξικές πυριτιδαποθήκες. Και τα αστικά απορρίμματα μετονομάζονται σε σύμμεικτα, αντί να λέγονται μεικτά επιμολυσμένα με τοξικά, που παράνομα οδηγούνται σε δήθεν υγειονομική ταφή με χρέωση αστικού σκουπιδιού. Σήμερα ξέρουμε ακριβώς πόσα τοξικά εξαφανίζουμε έτσι. Με 10.000.000 πληθυσμό και 487 κιλά ετήσια κατά κεφαλή παραγωγή απορριμμάτων η χώρα δεν θάβει σε ΧΥΤΑ 4.870.000 τόνους. Θάβει 5.500.000-5.700.000 τόνους το χρόνο. Και πόση ασφάλεια παρέχουν οι προδιαγραφές στεγάνωσης των ΧΥΤΑ; Και αυτό το ξέρουμε. 35 χιλιόμετρα μακριά από το ΧΥΤΑ της Φυλής ανιχνεύονται στα υπόγεια νερά συγκεντρώσεις τοξικών στοιχείων και βαρέων μετάλλων όπως αρσενικό, μόλυβδος, νικέλιο, κάδμιο, εξασθενές χρώμιο κ.λπ. σε εξαπλάσιες ποσότητες εκείνων του Ασωπού. Στους περισσότερους ΧΥΤΑ της χώρας οι μετρήσεις στα υπόγεια νερά δίνουν ανάλογα αποτελέσματα. Και αν είναι κακούργημα η ρύπανση των υπόγειων νερών; Δε βαριέστε, το σύστημα να ‘ναι καλά. Δήμαρχος, πολιτευτής, εργολάβος, παραγωγός τοξικών δηλαδή.

Όμως το σύστημα δεν είναι τόσο καλά. Οι ΧΥΤΑ γεμίζουν γρηγορότερα απ’ ότι πίστευαν οι σχεδιαστές τους. Η κρίση των απορριμμάτων είναι πάλι εδώ ως κρίση χωρητικότητας του συστήματος αυτή τη φορά. Και τώρα; Τώρα που η Φυλή σε λίγους μήνες θα φουλάρει, όπως λέει ο ανεκδιήγητος Περιφερειάρχης μας κ. Σγουρός, τι θα κάνουμε; Τώρα τη λύση θα τη δώσει η τεχνολογία. Θα κάνουμε εργοστάσια μηχανικής ανακύκλωσης που θα παράγουν πανάκριβο, άχρηστο, τοξικό κομπόστ. Θα κάνουμε εργοστάσια βιοξήρανσης που με διπλασιασμό των φόρων θα μετατρέψουν το μεικτό επιμολυσμένο με τοξικά σκουπίδι σε δευτερογενές τοξικότατο καύσιμο (SRF- RDF). Που με λίγους φόρους παραπάνω θα το αξιοποιήσουμε με τραγικές συνέπειες για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Καταστροφικά για το περιβάλλον, τις τσέπες και τις ζωές μας. Γεμίζοντας τις τσέπες αδίστακτων εργολάβων. Παράγοντας έως 30% τοξική στάχτη και απίστευτη αερορύπανση με διοξίνες, φουράνια και επικίνδυνα μικροσωματίδια, τόσο μικρά που δεν υπάρχει φίλτρο να τα κατακρατά. Ποιοι θα το κάνουν αυτό; Οι ιδιώτες που ο νόμος τους επιτρέπει να αναλάβουν αποκομική και διαχείριση των απορριμμάτων. Για να απολυθούν οι εργάτες καθαριότητας των δήμων, που θα αντικατασταθούν από φθηνούς νεοσκλάβους που θα δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας. Πόση ποσότητα απορριμμάτων θα διαχειριστούν κατ’ αυτόν τον τρόπο; Περισσότερα από όλα. Για την Αττική μόνο, σχεδιάζουν την προετοιμασία για καύση σε Φυλή, Γραμματικό και Κερατέα 1.800.000 τόνων σκουπιδιών από τα περίπου 2.000.000 τόνους της ετήσιας παραγωγής. Για τη Θεσσαλονίκη έχουν ήδη αδειοδοτήσει περιβαλλοντικά την καύση όλων των απορριμμάτων πλην αλουμινίου και σιδηρούχων, μαζί με την καύση βιομηχανικών και βιοτεχνικών αποβλήτων και λασπών βιολογικών καθαρισμών. Για το Βόλο, την Ηγουμενίτσα και τον Έβρο σχεδιάζουν την εισαγωγή και καύση για ηλεκτροπαραγωγή 7.000.000 τόνων δευτερογενούς καυσίμου από σκουπίδια (SRF) ιταλικής προέλευσης. Για το σύνολο της χώρας προετοιμάζουν τη μετατροπή όλων των απορριμμάτων σε δευτερογενές κάυσιμο. Και θα μετατρέψουν τη χώρα στη μεγαλύτερη χωματερή τοξικής τέφρας του κόσμου.

Αυτό που σήμερα σχεδιάζουν στους υπό αναθεώρηση περιφερειακούς σχεδιασμούς διαχείρισης απορριμμάτων της χώρας είναι καύση και τελική απόθεση για πάνω από το 100% των αστικών απορριμάτων. Αυτό το αποκαλούνε ανάπτυξη και εθνικής σημασίας πολιτική για έξοδο από την κρίση με πανάκριβες καταστροφικές επενδύσεις μεγακλίμακας. Σκόπιμα διαρρέουν για το ζωηρό ενδιαφέρον της Γερμανίας προκειμένου να προχωρήσουν οι επενδύσεις στη διαχείριση των απορριμμάτων στο προτεκτοράτο του Ελλαδιστάν. Όλα στην υπηρεσία της κοινωνίας του θεάματος προς δόξα των σκουπιδοεργολάβων που θα ακριβοπληρώσουμε προκειμένου να μας δηλητηριάσουν. Μέχρι και ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού επιστρατεύτηκε πριν από λίγους μήνες με άρθρο του, προκειμένου να τεκμηριώσει το αδήριτο και αναγκαίο του εγχειρήματος. Και βέβαια με το νέο σύστημα δεν θα πληρώνουν το φορέα διαχείρισης με ποσοστό επί των εσόδων τους. Θα πληρώνουν με το κιλό τον ανάδοχο των σκουπιδιών από δημοτικούς φόρους. Σκάνδαλο και καταστροφή αν υλοποιηθεί ο σχεδιασμός αυτός. Ένας σχεδιασμός που, εκτός των άλλων, για την Αττική προβλέπει και την παράταση στο διηνεκές της λειτουργίας του κοινωνικού και περιβαλλοντικού κακουργήματος που συνιστά η Φυλή.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι να βελτιώσουμε τον Εθνικό Σχεδιασμό Διαχείρισης Απορριμμάτων και τους υπό αναθεώρηση ΠΕΣΔΑ της χώρας. Το θέμα είναι να τους ανατρέψουμε εκ βάθρων επιβάλλοντας τη μόνη λύση που υπάρχει για τη δίκαιη, ασφαλή και επωφελή διαχείριση των αστικών απορριμμάτων. Την αποκεντρωμένη διαχείριση σε μικρά φθηνά συστήματα ολοκληρωμένης διαχείρισης σε επίπεδο δήμων ή μικρών ομάδων γειτονικών δήμων. Για να επιτύχουμε αυτή τη σωτήρια ανατροπή θα πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ευρύ μέτωπο που θα ανατρέψει τους ΠΕΣΔΑ δημιουργώντας τους συσχετισμούς νίκης που απαιτούνται. Ένα μέτωπο με συμπαράταξη δήμων, κοινωνικών κινημάτων, εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, με όλη την κοινωνία εν τέλει. Για να γίνει αυτό εφικτό πρέπει να αποκτήσουμε την αναγκαία συναντίληψη συμφωνώντας και τεκμηριώνοντας με πεντακάθαρους όρους γιατί η αποκεντρωμένη διαχείριση είναι ρεαλιστική, φθηνή, άμεσα εφαρμόσιμη, περιβαλλοντικά ασφαλής και συμφέρουσα, συνιστώντας έτσι τον ορισμό του δημοσίου συμφέροντος. Ας δούμε λοιπόν ένα προς ένα τα πλεονεκτήματα που την καθιστούν πραγματικά τη μοναδική λύση του προβλήματος.

1)      Γιατί συμφέρει την κοινωνία και τους Δήμους

Τα απορρίμματα ορίζονται σαν πόροι που σωρεύονται σήμερα με λάθος τρόπο σε λάθος χρόνο και τόπο. Παρότι ιδιοκτησία της κοινωνίας που έχει πληρώσει γι’ αυτά, επιβαρύνουν τους πολίτες με φόρους και κόστος στο περιβάλλον και την υγεία, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η παράλογη διαχειριστική τους απαξίωση. Η συγκεντρωτική τους διαχείριση συνεπάγεται εκθετική εκτόξευση του κόστους, ανεξαρτήτως μεθοδολογίας, με παράλληλη απομείωση της αξίας των ανακτούμενων πόρων. Απαιτεί θηριώδεις σταθμούς μεταφόρτωσης, έργα οδοποιΐας για τη μεταφορά των απορριμμάτων, έξοδα μεταφοράς, χωματουργικά για υπερδιαστασιολογημένους χώρους τελικής απόθεσης, τεράστιες επενδύσεις για το μηχανικό διαχωρισμό και την ανεπαρκή ανάκτησή τους, όπως δηλώνουν τα οικονομικά μεγέθη της ΕΜΑΚ.

Ας χρησιμοποιήσουμε για καλό παράδειγμα τα στοιχεία ενός αστικού δήμου που μελετά την αποκεντρωμένη διαχείριση, όπως ο Δήμος της Ν.Ιωνίας και τι θα σήμαινε η εναλλακτική διαχείριση. Με βἀση τα στοιχεία του δήμου, η Ν. Ιωνία παράγει 35.000 τόνους απορρίμματα κατ’ έτος. Από αυτά 15.400 τόνοι είναι ζυμώσιμο πλάσμα, 3.500 τόνοι έχουν χαρακτηριστικά αδρανών και 16.100 τόνοι είναι τα θεωρητικώς ανακυκλώσιμα. Σήμερα ο δήμος οδηγεί μόνο 4.000 τόνους περίπου στα ΚΔΑΥ και όλα τα υπόλοιπα στη Φυλή. Για τη δραστηριότητα αυτή οι δημότες επιβαρύνονται για μεταφορικά, συντήρηση υλικού, διόδια κ.λπ. με 805.400€ και μαζί με τα χρήματα που πληρώνουν στο σύστημα διαχείρισης για να δηλητηριάσουν τη Φυλή συνολικά πληρώνουν περισσότερο από 1.600.000€ το χρόνο. Από αυτά ο δήμος εισπράττει πίσω θεωρητικά 39.200€ κατ’ έτος, που είναι τα έσοδά του από την ΕΕΑΑ.

Αν ο δήμος οργάνωνε την ολοκληρωμένη διαχείριση σε δική του εγκατάσταση με κλειστού τύπου κομποστοποιητήρες για να μη χρειάζεται χωροθέτηση θα οδηγούσε σε χώρο τελικής απόθεσης αρχικά το 30% της ποσότητας σε μορφή αδρανούς υπολείμματος με το 1/3 του σημερινού κόστους, δηλ. 530.000 ευρώ. Επειδή η μικρή κλίμακα προσφέρεται για παραγωγή καλής ποιότητας κομπόστ ο δήμος θα μπορούσε μόνο από την επεξεργασία και διακίνση του ζυμώσιμου κλάσματος να χρημοτοδοτήσει 20 νέες θέσεις εργασίας κερδίζοντας μετά τα έξοδα 193.200€ το χρόνο. Αν στο ποσό προσθέσουμε τις 308.000€ που σήμερα στοιχίζει η μεταφορά στο ΧΥΤΑ του ζυμώσιμου κλάσματος προκύπτει ότι ο δήμος αυτός μόνο από την κομποστοποίηση θα ωφελούνταν με 501.200€ το έτος.

Αν υπολογίσουμε τη διαχείριση των ανακυκλώσιμων υλικών ο δήμος θα χρηματοδοτούσε και άλλες μόνιμες θέσεις εργασίας γλιτώνοντας επιπλέον 598.151€ το χρόνο μεταφορικά, χωρίς να υπολογίσουμε τα έσοδα από την αξιοποίηση των ανακυκλώσιμων υλικών. Χρήματα δηλαδή για διασφαλισμένες θέσεις εργασίας και δυνατότητα του δήμου είτε να εκμηδενίσει τα τέλη καθαριότητας, είτε να αξιοποιήσει τα έσοδά του για να χρηματοδοτήσει κοινωνικές πολιτικές. Να επιστρέψει δηλαδή πίσω στην κοινωνία και με κέρδος την αξία των απορριμμάτων ως κοινωνική ιδιοκτησία που είναι. Και το σημαντικότερο, χωρίς να δηλητηριάσει τη Φυλή, το Γραμματικό, την Κερατέα.

Επειδή όμως σήμερα εδώ τεκμηριώνουμε πρέπει να πούμε στο δήμο της Ν. Ιωνίας τι θα του στοιχίσει σε πάγια. Για να οργανώσει το σύστημα αυτό χρειάζεται 50 περιστρεφόμενους κομποστοποιητήρες κλειστού τύπου, 1 θρυμματιστή κλαδιών, 1 μηχανικό κόσκινο, 1 ταινιόδρομο διαλογής, 1 πρέσσα, 1 δεματοποιητή χαρτιών, 1 σπαστήρα γυαλιών, 1 μικρό χωματουργικό, 2 ηλεκτροκινητήρες των 20hp, 1 περονοφόρο ανυψωτικό. Απλό σχεδιαστικά δηλαδή εξοπλισμό, που μπορεί να κατασκευαστεί σε ένα μηχανουργείο με κόστος κάτω από τα μισά χρήματα που σήμερα πληρώνει κάθε χρόνο. Με χρήματα δηλαδή που βρίσκονται πανεύκολα σε συνθήκες κρίσης, όπως οι σημερινές.

2)      Τι σημαίνει για τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ η αποκεντρωμένη διαχείριση

Οι μικρές αποκεντρωμένες ΟΕΔΑ λόγω φθηνού κόστους και του γεγονότος ότι είναι επενδύσεις εντάσεως εργασίας και όχι εντάσεως κεφαλαίου είναι μη ελκυστικές για τους ιδιώτες επενδυτές των σκουπιδιών καθώς δεν στηρίζουν τη λειτουργία τους σε φόρους. Νέες διασφαλισμένες θέσεις εργασίας λοιπόν σε μια δραστηριότητα που μπορεί να αναληφθεί από τους δήμους κάτω από κοινωνικό και δημόσιο έλεγχο. Δε χρειάζεται άλλο επιχείρημα για τους εργαζόμενους της ΠΟΕ-ΟΤΑ που βλέπουν τις δουλειές τους να κινδυνεύουν από την άθλια επιχείρηση ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης και αποκομιδής των απορριμμάτων που βρίσκεται σε εξέλιξη.

3)      Τι σημαίνει για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον η αποκεντρωμένη διαχείριση

Η διαχείριση σε μικρές αποκεντρωμένες ΟΕΔΑ εκμηδενίζει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις λόγω της μικρής κλίμακας μιας δραστηριότητας που οι επιπτώσεις της ορίζονται σαν ζήτημα κλίμακας από την επιστήμη της Οικολογίας. Η μικρή κλίμακα και η ολοκληρωμένη διαχείριση σε ενιαία εγκατάσταση επιτρέπει την εναλλακτική αξιοποίηση υλικών που σήμερα πάνε στο ΧΥΤΑ είτε γιατί δεν έχουν υψηλή τιμή, όπως πολλές φορές το γυαλί, είτε επειδή υποβαθμίζονται ποιοτικά με τη συμπίεση στις πρέσσες των σταθμών μεταφόρτωσης, όπως τα θρυμματισμένα πλαστικά. Τέλος, η παραγωγή κομπόστ από τέτοιες εγκαταστάσεις χωρίς να προηγηθεί μεταφόρτωση του ζυμώσιμου θα επιτρέψει την ανιχνευσιμότητα και ιχνηλασιμότητα των τοξικών υλικών, καθιστώντας αδύνατη τη λειτουργία των κυκλωμάτων που θησαυρίζουν διακινώντας βιομηχανικά απόβλητα σε κεντρικές εγκαταστάσεις.

4)      Τι θα σημαίνει για το μέλλον μας η αποκεντρωμένη διαχείριση

Η γενίκευση αυτής της διαχείρισης των απορριμάτων θα μας επιτρέψει να αποφορτίσουμε άμεσα τις τοξικές πυριτιδαποθήκες που συνιστούν σήμερα όλοι οι ΧΥΤΑ. Έτσι θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε κατά προτεραιότητα από τη Φυλή και τους Ταγαράδες, αλλά και παντού στη συνέχεια, την εξόρυξη και επανεπεξεργασία των θαμμένων επί δεκαετίες σκουπιδιών, αξιοποιώντας υφιστάμενες εγκαταστάσεις σαν την ΕΜΑΚ, που με τις αναγκαίες τροποποιήσεις θα ήταν χρήσιμες στην περιβαλλοντική αποκατάσταση των περιοχών.

Αντί επιλόγου

Αγαπητοί φίλοι

Μπροστά μας έχουμε ένα κείμενο συναντίληψης. Ένα μανιφέστο για να προχωρήσουμε με στρατηγική νίκης στον πόλεμο που εργολαβικά συμφέροντα, λαθρέμποροι τοξικών και επίορκοι πολιτικοί έχουν εξαπολύσει σε βάρος της κοινωνίας, ψευδόμενοι ότι η πολιτική τους αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Μπορεί να φαινόμαστε αδύναμοι για τέτοιο πόλεμο. Οφείλουμε όμως και να συγκροτήσουμε αυτό το μέτωπο και είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε. Ακόμη κι αν αυτό φαίνεται αδύνατο πρέπει να επιχειρήσουμε το αδύνατο για να μην αντιμετωπίσουμε το αδιανόητο. Όχι μόνο γιατί έχουμε δίκιο. Ούτε επειδή αυτοί που μας πολεμούν νομοθετούν αντικοινωνικά. Κυρίως για τους αγέννητους ακόμα ανθρώπους. Κλείνοντας θα σας καλέσω να συστρατευθούμε σε αυτό το δίκαιο αγώνα όχι χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα κανενός σοφού Ινδιάνου αρχηγού, που είναι της μόδας η χρήση τους στους οικολογούντες. Θα σας καλέσω να βαδίσουμε επικαλούμενος τον παλιό κανόνα δικαίου που περιέχεται στο ξεχασμένο σήμερα Σύνταγμα του Ρήγα Φεραίου: «Μια κοινωνία έχει πάντα το δικαίωμα να μετασχηματίσει και να μεταλλάξει τη νομοθεσία της. Μιας γενεάς πρόσωπα δεν ημπορεί να υποτάξουν στους νόμους τους πρόσωπα όπου θέλει γεννηθούν κατόπιν τους.»

Read more »

Το πρόβλημα των σκουπιδιών στην Ανδρο δεν αποτελεί παρά ένα πολύ μικρό μέρος συνολικού προβλήματος της διαχείρισης σε όλη τη χώρα.

Διαβάστε παρακάτω την πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση της Βαγγελιώς Σωτηροπούλου, στη συνάντηση συλλογικοτήτων Αττικής που έγινε το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου στην Αθήνα με θέμα : Υπάρχει λύση για τα σκουπίδια - η κοινωνία θα την επιβάλλει "

θα αναρτηθούν και οι υπόλοιπες πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις, σίγουρα έχουμε να αποκομμίσουμε και να καταλάβουμεμ πολλά και για τα δικά μας τοπικά προβλήματα.

Η κρίση του μοντέλου διαχείρισης απορριμμάτων στην Αττική - οι σχεδιασμοί κυβέρνησης και εργολάβων και η υφιστάμενη κατάσταση

Θα ξεκινήσουμε τον κύκλο των συζητήσεων της σημερινής μας συνάντησης, επιχειρώντας να ανιχνεύσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε την υφιστάμενη κατάσταση στη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική. Γνωρίζοντας, ωστόσο, πολύ καλά, ότι αυτή δεν αποτελεί παρά μόνο ένα, το πιο αντιπροσωπευτικό βεβαίως, μέρος του συνολικού προβλήματος της διαχείρισης σε όλη τη χώρα.

Σύμφωνα με ορισμένες πρόσφατες εκτιμήσεις, τις οποίες έχει υιοθετήσει και η περιφέρεια, η Αττική παράγει, περίπου, 2.500.000 τόνους απορριμμάτων/έτος. Το σύνολο, σχεδόν, αυτής της ποσότητας οδηγείται στην εγκατάσταση της Φυλής (περίπου, 7.000 τόνοι/ημέρα) και, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της θάβεται στο ΧΥΤΑ. Το ποσοστό εκτροπής (από τη μεταφορά στη Φυλή και την τελική διάθεση), δεν ξεπερνά το 10%, σύμφωνα με στοιχεία που κατατέθηκαν και στη Βουλή, αποδεικνύοντας πόσο αναποτελεσματικό είναι το δίκτυο της ανακύκλωσης των μπλε κάδων και των ΚΔΑΥ της ΕΕΑΑ (Λιόσια, Ελευσίνα, Ασπρόπυργος, Κορωπί) και πόσο ανεπαρκές το σύστημα των ΣΣΕΔ. Αξίζει να αναφερθεί, ενδεικτικά, ότι το 2010, από τους μπλε κάδους στην Αττική, συγκεντρώθηκαν μόνο 141.663 τόνοι ανακυκλώσιμων υλικών, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 5,7 % της συνολικής ποσότητας (που μπορεί να είναι λίγο μεγαλύτερο, αν η πραγματική ποσότητα των παραγόμενων ΑΣΑ της Αττικής είναι μικρότερη από αυτή που δίνεται, δηλαδή τους 2.500.000 τόνους απορριμμάτων/έτος).

Η επισήμανση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Η αναμενόμενη ποσότητα παραγόμενων ΑΣΑ στην Αττική, με βάση τον πληθυσμό της και ένα γενικά παραδεκτό μέσο όρο παραγωγής/ανά άτομο, είναι της τάξης των 2.000.000 τόνων/έτος. Πως εξηγείται αυτή η τερατώδης διαφορά; Μία εξήγηση υπάρχει: η μεταφορά απορριμμάτων από άλλες περιοχές της χώρας και η παράνομη διάθεση στο ΧΥΤΑ Φυλής επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων. Πρόκειται για κεντρικό πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική, απόρροια, μαζί με πολλά άλλα, του συγκεντρωτικού, και γι αυτό ανεξέλεγκτου, μοντέλου της κεντρικής διαχείρισης του συνόλου, σχεδόν, των σύμμεικτων απορριμμάτων, που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες.

Παράλληλα με το ΧΥΤΑ Φυλής, λειτουργούν:
• το ΕΜΑΚ Ι, το οποίο αποτελεί επίσης μια αμαρτωλή ιστορία. Η κατασκευή και το start up του ΕΜΑΚ κόστισαν 100 εκατ. €. Και το αποτέλεσμα; Παραγωγή κόμποστ χείριστης ποιότητας, εντελώς ακατάλληλο σαν εδαφοβελτιωτικό, παραγωγή του δευτερογενούς καυσίμου RDF το οποίο θάβεται (!) και μια πολύ περιορισμένη ανάκτηση.
• Μονάδα αποτέφρωσης νοσοκομειακών αποβλήτων, η οποία με πρόσφατες αδειοδοτήσεις προορίζεται να υποδέχεται το σύνολο των επικίνδυνων νοσοκομειακών αποβλήτων της επικράτειας.
• Μονάδα συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας, με χρήση του παραγόμενου βιοαερίου.
• Μονάδες επεξεργασίας στραγγισμάτων
• ένα ιδιωτικό ΚΔΑΥ, συνεργαζόμενο με την ΕΕΑΑ, ενώ
• προωθείται άτυπα η κατασκευή εγκατάστασης λειοτεμαχισμού ογκωδών, καθώς και μονάδα επεξεργασίας αδρανών και προϊόντων εκσκαφών και κατεδαφίσεων.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα διαχρονικό περιβαλλοντικό και κοινωνικό έγκλημα. Και, βεβαίως, προδιαγράφουν τη συνέχισή του. Έχουν συμβεί κατολισθήσεις, που από θαύμα δεν είχαν ανθρώπινα θύματα, έχουν προκληθεί πυρκαγιές, έχει μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και η ατμόσφαιρα της Δυτικής Αττική από διοξίνες. Ενώ, γύρω από το τέρας της Φυλής, αναπτύσσονται διάφορα κυκλώματα παράνομης απόρριψης επικίνδυνων αποβλήτων και φαινόμενα εγκληματικότητας.

Αυτή είναι αδιαμφισβήτητα η εικόνα της κρίσης ενός συγκεκριμένου μοντέλου διαχείρισης των απορριμμάτων που, στη βάση της είναι κρίση του καταναλωτικού μοντέλου, κρίση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας μας, κρίση της οργάνωσης της κοινωνίας.

Οι πολιτικές και οι σχεδιασμοί που οξύνουν την κρίση

Οι κρατικές πολιτικές, με την ανοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας της τοπικής αυτοδιοίκησης απαντούν στην κρίση συνεχίζοντας στην ίδια γραμμή των τερατωδών εγκαταστάσεων και της απουσίας μέτρων εκτροπής των απορριμμάτων από την τελική διάθεση. Τελευταία, όμως, προσθέτουν μία ακόμα διάσταση: την πλήρη παράδοση του συνόλου του τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων στα μεγαλοεργολαβικά λόμπυ. Η επιλογή αυτή φαίνεται να είναι σε πρώτη προτεραιότητα στους σχεδιασμούς της τρόικας για την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα θα είναι μεγαλύτερη όξυνση της κρίσης διαχείρισης των απορριμμάτων και η βαθύτερη συνύφανση του περιβαλλοντικού προβλήματος με το οικονομικό και αυτό των θέσεων εργασίας των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Το κεντρικό εργαλείο προώθησης αυτών των πολιτικών είναι ο Περιφερειακός Σχεδιασμός για τη Διαχείριση των Απορριμμάτων στην Αττική (ΠΕΣΔΑ). Τη σημερινή του μορφή την πήρε το Φεβρουάριο του 2006 και προβλέπει:

1) στην ΟΕΔΑ Δυτ. Αττικής (Α. Λιόσια - Φυλή): τον παλιό ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων, το ΧΥΤΑ Φυλής που ήδη λειτουργεί και δέχεται 1.550.000 τόνους/έτος, το ΕΜΑΚ Ι (350.000 τόνους/έτος), ΚΔΑΥ, καθώς και τις νέες εγκαταστάσεις του ΕΜΑΚ ΙΙ(400.000 τόνους/έτος), της μονάδας βιοξήρανσης - παραγωγής SRF (700.000 τόνους/έτος) και της μονάδας κομποστοποίησης (80.000 τόνους/έτος).
2) στην ΟΕΔΑ ΒΑ Αττικής (Γραμματικό): ΧΥΤΑ 127.500 τόνους/έτος, μονάδα βιοξήρανσης – παραγωγής SRF (127.500 τόνους/έτος), μονάδα κομποστοποίησης (40.000 τόνους/έτος) και ΚΔΑΥ.
3) στην ΟΕΔΑ ΝΑ Αττικής (Κερατέα): ΧΥΤΑ 127.500 τόνους/έτος, μονάδα βιοξήρανσης – παραγωγής SRF (127.500 τόνους/έτος), μονάδα κομποστοποίησης (40.000 τόνους/έτος) και ΚΔΑΥ.

Αναμένεται η οριστικοποίηση κάποιων επιλογών, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία της δημοπράτησης των νέων μονάδων, αφού η τελική επιλογή των τεχνολογιών επαφίεται στις προβλέψεις των προσφορών που θα επιλεγούν.
Στις αρχές τις χρονιάς (5/1/2011) εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι για το ΕΜΑΚ ΙΙ και τη μονάδα βιοξήρανσης στη Φυλή. Οι όροι αυτοί προβλέπεται να επικαιροποιηθούν ή να χρησιμεύσουν σαν βάση για την έκδοση νέων, όταν τελεσφορήσει η διαγωνιστική διαδικασία και θα είναι, πλέον, σαφείς οι τελικές επιλογές.

Ίσως και σε λιγότερο από 2 μήνες, προβλέπεται να δημοσιοποιηθούν οι τελικοί όροι της διακήρυξης, με σκοπό, μέχρι το τέλος του 2012, να έχει γίνει η ανάθεση του έργου της επεξεργασίας και διαχείρισης ποσότητας 1.355.000 τόνων απορριμμάτων ετησίως. Αντικείμενο του έργου θα είναι η μελέτη, χρηματοδότηση, κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση 4 Μονάδων Επεξεργασίας για χρονικό διάστημα διάρκειας 20-25 ετών. Ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί αν θα γίνει χωριστά διαγωνισμός για κάθε ένα από τα 4 εργοστάσια -στη Φυλή, στο Γραμματικό και στην Κερατέα- ή εάν οι μονάδες θα προκηρυχθούν ως σύνολο. Το ΥΠΕΚΑ φαίνεται να εξετάζει το ενδεχόμενο να προκηρύξει ξεχωριστά το διαγωνισμό για το εργοστάσιο της Κερατέας, για τον κίνδυνο πιθανής εμπλοκής και αφού το “ψωμί” βρίσκεται στις δύο νέες μονάδες της Φυλής.

Στην πρώτη φάση δημοπράτησης του έργου που προβλέπεται να ολοκληρωθεί μέσα σε ένα τετράμηνο, προβλέπεται ότι θα προκύψουν τουλάχιστον έξι πιθανοί ανάδοχοι. Στη δεύτερη φάση ο διαγωνισμός θα είναι κλειστός, με τους αναδόχους που έχουν προεπιλεγεί να καταθέτουν τις τεχνικές τους προτάσεις.

Η κυβέρνηση ναι μεν δεν έχει αποφασίσει τις τεχνολογικές λεπτομέρειες του ΠΕΣΔΑ, σε αναμονή της έκβασης του ανταγωνισμού ανάμεσα στα διάφορα εργολαβικά λόμπυ που λυμαίνονται το χώρο, αλλά εμμένει σε κάθε περίπτωση στις εξής καταστροφικές επιλογές:
• Υπερδιαστασιολόγησης φαραωνικών εγκαταστάσεων, παρότι από πολλές πλευρές επισημάνθηκε ότι λόγω της κρίσης και της μείωσης της κατανάλωσης μειώθηκε η παραγωγή απορριμμάτων στην Αττική κατά, περίπου, 17%.
• Χωροθέτησης στις 3 περιοχές με τη Φυλή να σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος
• Πριμοδότηση μορφών ενεργειακής αξιοποίησης με πιο πιθανή τη βιοξήρανση, χωρίς να αποκλείονται και επιλογές απευθείας καύσης.
• Κατασκευή των έργων μέσω του ληστρικού συστήματος των ΣΔΙΤ, το οποίο δεσμεύει δημόσιους πόρους υπέρ των τραπεζών και μεγαλοκατασκευαστών για πολλές δεκαετίες.

Την ίδια στιγμή το ΥΠΕΚΑ καθυστερεί αδικαιολόγητα την εισαγωγή στην εθνική νομοθεσία της οδηγίας 2008/98/ΕΕ, που αναφέρεται στην ιεράρχηση των σταδίων διαχείρισης των απορριμμάτων, ενώ και η διαδικασία της αναθεώρησης του εθνικού σχεδιασμού (ΕΣΔΑ) φαίνεται να έχει “βαλτώσει”, προς το παρόν.

Καταλαβαίνουμε ότι η υλοποίηση αυτών των σχεδίων :
• Βάζει ταφόπετρα στην προσπάθεια μείωσης, ανακύκλωσης των απορριμμάτων διότι αυτές οι τεράστιες μονάδες για να βγάλουν τα αναμενόμενα κέρδη για τους αναδόχους θα πρέπει να συνεχίσουν να τροφοδοτούνται με μεγάλες ποσότητες. Αυτό ενδεχόμενα θα αποτυπώνεται στις συμβάσεις με τους Δήμους, οπότε η ΤΑ θα έχει αντικίνητρα για να προωθήσει την ανακύκλωση και την κομποστοποίηση. Να σημειώσουμε με την ευκαιρία ότι ακόμα κι αυτός ο ατελής νόμος που προέβλεπε ότι οι Δήμοι θα επιβαρύνονταν με βάση την ποσότητα των απορριμμάτων που στέλνουν για ταφή, ως εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», δεν εφαρμόζεται, ακυρώνοντας ακόμα ένα κίνητρο μείωσης.
• Εξοβελίζει την παραμικρή μορφή κοινωνικής συμμετοχής, κοινωνικού ελέγχου και κοινωνικής ανταποδοτικότητας από το όλο σύστημα διαχείρισης των απορριμμάτων.
Στα παραπάνω προστέθηκαν δύο ακόμα αρνητικές εξελίξεις:
• Η πρώτη αφορά την πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση που δίνει τη δυνατότητα στους ΟΤΑ να παραδίδουν και τον τομέα της αποκομιδής σε ιδιώτες.
• Η δεύτερη αφορά τον φορέα που θα κάνει τις δημοπρατήσεις αυτών των έργων. Μέχρι τώρα η κυβέρνηση προσπαθούσε να βρει το συντομότερο δρόμο. Έτσι ο ΕΣΔΚΝΑ που ήταν μέχρι σήμερα αρμόδιος για τη διαχείριση προσπάθησε, σκανδαλωδώς, να παραχωρήσει αυτή την αρμοδιότητα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής. Πράξη που ακυρώθηκε αρχικά από το Ελεγκτικό Συνέδριο, για να ακολουθήσει νέα απόφαση που αναιρεί την ακύρωση. Στη συνέχεια, και ενώ σύμφωνα με τον Καλλικράτη η διαχείριση των απορριμμάτων και κατά συνέπεια οι δημοπρατήσεις θα έπρεπε να περάσουν στους νέους Φορείς Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (στην περίπτωση της Αττικής στο διαβαθμιδικό σύνδεσμο, που συγκροτούν εκπρόσωποι της ΠΕΔ και του Περιφερειακού συμβουλίου), αναπτύσσεται μια φιλολογία για μετατροπή των ΦοΔΣΑ σε ΝΠΙΔ-ΑΕ, κλείνοντας έτσι και τις πιθανές χαραμάδες συμμετοχής αιρετών στις επιλογές για τη διαχείριση των αποβλήτων.

Τα μέτωπα που ανοίγονται

Φυσικά, κομβικά πεδία μάχης είναι οι τρεις θιγόμενες περιοχές. Όμως η μάχη πρέπει να δοθεί σε όλο το λεκανοπέδιο για την ανατροπή του ΠΕΣΔΑ. Γιατί δεν πρόκειται μόνο για την αυτονόητη έκφραση αλληλεγγύης στους κατοίκους αυτών των περιοχών, που υποβαθμίζεται η υγεία και η ζωή τους, αλλά και για μια μάχη κατά της επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου όλων των κατοίκων της Αττικής. Γιατί η εφαρμογή του ΠΕΣΔΑ με την επιλογή των ΣΔΙΤ θα εκτοξεύσει τα δημοτικά τέλη. Πρόκειται επίσης για μια μάχη για τη διατήρηση χιλιάδων θέσεων εργασίας στους Δήμους στον τομέα της αποκομιδής και όχι μόνον.

Επομένως, διευρύνεται διαρκώς το φάσμα των κοινωνικών δυνάμεων που μπορούν να συντονίσουν τον αγώνα τους για την ανατροπή αυτών των σχεδιασμών. Σημαντικός είναι ο ρόλος των εργαζομένων στην ΤΑ, των κινημάτων πόλης, των κινημάτων κατά των χαρατσιών γιατί επίκεινται και τα χαράτσια για τα απορρίμματα, των Τοπικών Αυτοδιοικήσεων, των δημοτικών κινήσεων κλπ..

Τίθενται λοιπόν σήμερα τα εξής ερωτήματα:
• Μπορούμε οι δυνάμεις που αντιτίθενται στον ΠΕΣΔΑ παρά τις διαφορετικές αφετηρίες και ιδιαιτερότητες να συγκλίνουμε σε ένα κοινό πλαίσιο για μια εναλλακτική διαχείριση;
• Μπορούμε κάθε βήμα στην εφαρμογή του ΠΕΣΔΑ να το δούμε σαν πεδίο αντιπαράθεσης, σαν πιθανό πεδίο μάχης αξιοποιώντας όλες τις δυνατές συμμαχίες;
• Μπορούμε να μπλοκάρουμε τη δημοπράτηση των μονάδων με θεσμικά και κινηματικά μέσα;
• Μπορούμε να εμποδίσουμε την μετατροπή του ΦοΔΣΑ σε ΑΕ; Μπορούμε να αποτρέψουμε την εισβολή του ιδιωτικού τομέα στην αποκομιδή των απορριμμάτων;
• Μπορούμε να οργανώσουμε, είτε κοινωνικές, είτε δημοτικές πρωτοβουλίες διαχείρισης των απορριμμάτων, έξω από τον κυρίαρχο σχεδιασμό; Γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε τόνος απορριμμάτων που παραμένει σε αυτούς τους Δήμους ανακυκλούμενος ή κομποστοποιούμενος και δεν πάει στα χέρια των μεγαλοεργολάβων για να ταφεί ή να καεί στη Φυλή, την Κερατέα ή το Γραμματικό είναι μια χαραμάδα ελπίδας για τη διαχείριση των απορριμμάτων σε αρμονία με την φύση και την κοινωνία.

Read more »

Μήνυμα και ευχές από τον Ανδριώτη πρώην Υπουργό και Επίτροπο Ε.Ε.,κύριο Γιάννη Παλαιοκρασσά

"Σας ευχαριστώ για την συνεχή ενημέρωση των δραστηριοτήτων της ΑΠΛΑ, που την παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον. Στο τελευταίο ρεπορτάζ για τα σκουπίδια θα παρακαλούσα να αναρτήσετε το ακόλουθο σχόλιο:

Συγχαρητήρια για την πλήρη και αντικειμενική ανάλυση του θέματος. Από χρόνια τώρα, λέω σε όλους του κατά καιρούς Δημάρχους, ότι η σωστή λύση είναι η ανακύκλωση και η πλήρης αξιοποίηση των απορριμμάτων με συχρονες Μονάδες επεξεργασίας, που αφήνουν ελάχιστο όγκο αποριμμάτων για τελική καύση ή υγειονομική ταφή. Αυτή η αντιμετώπιση που, την ξέρω από τότε που ήμουν Επίτροπος στις Βρυξέλλες και την έχω δει στην πράξη σε αρκετές χώρες, καλύπτει πλήρως τα έξοδά της, δεδομένου ότι φτάνει μέχρι και την παραγωγή ηλεκτρισμού, οικοδομικών υλών και πολλών άλλων προϊόντων από τα σκουπίδια. Υπό ορισμένες συνθήκες αφήνει μάλιστα και κέρδος.

Τέλος για την ιστορία, πρέπει να σας πώ ότι ως Επίτροπος νομοθέτησα την ισχύουσα Οδηγία περί Συσκευασιών και Απορριμμάτων τον Δεκέμβριο του 1994, με μια μεταβατική περίοδο 5 ετών για τα νησιά και άλλους μικρούς οικισμούς της Ελλάδας. Βεβαίως την "προσωρινή μεταβατική" την θεωρήσαμε κατά την συνήθεια μας ως "μονίμως παραβατική". Είναι λοιπόν κατά μέγα μέρος και ζήτημα νοοτροπίας, όπως πολύ σωστά λέτε στην ανάλυσή σας.

Με τις καλύτερες ευχές σε όλους για τις γιορτές,

Γιάννης Παλαιοκρασσάς,
πρώην Υπουργός και Επίτροπος της ΕΕ."

Read more »

Η έκβαση της συνάντησης συλλογικοτήτων της Ελλάδας για τη διαχείριση απορριμμάτων

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το blog της Πρωτοβουλίας Συνεννόησης για τη Διαχείριση Απορριμμάτων.

"Βήμα για το συντονισμό και την κοινή δράση η συνάντηση των συλλογικοτήτων

Το Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (σε αμφιθέατρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου) συνάντηση συλλογικοτήτων της Αττικής, μετά από σχετική πρόσκληση της «Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων». Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν επιτροπές αγώνα της Αττικής, κινήσεις πολιτών, περιφερειακά και δημοτικά αυτοδιοικητικά σχήματα, εκπρόσωποι δήμων, καθώς και εκπρόσωπος του περιφερειάρχη Αττικής. Η συνάντηση προκάλεσε το ενδιαφέρον πρωτοβουλιών και συλλογικοτήτων και εκτός Αττικής, ορισμένες από τις οποίες (από τη Θεσσαλονίκη, την Ήπειρο, την Άνδρο και τη Λακωνία) κατάφεραν, παρά τις δυσκολίες, να εκπροσωπηθούν και να πάρουν μέρος στις συζητήσεις, μεταφέροντας και τις δικές τους εμπειρίες.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συνάντησης υπήρξε η προσπάθεια, για πρώτη φορά ίσως με τόσο συγκεκριμένο τρόπο) να αναζητηθεί το κοινό πλαίσιο και τα μέσα για τη συγκρότηση ενός πλατιού παναττικού και πανελλαδικού μετώπου κοινωνικών δυνάμεων, που θα επιδιώξει να ανατρέψει τους εξελισσόμενους σχεδιασμούς στη διαχείριση των απορριμμάτων και να επιβάλλει τη λογική μιας εναλλακτικής διαχείρισης.

Σε αυτή την κατεύθυνση, κατατέθηκε μια συγκεκριμένη πρόταση συναντίληψης, που στα βασικά της σημεία φαίνεται να συναντά μια ευρεία αποδοχή, και η οποία θα προωθηθεί για συνυπογραφή σε όλες τις συλλογικότητες, που, με τον ή τον άλλο τρόπο, έχουν εμπλακεί με τα ζητήματα της διαχείρισης των αποβλήτων. Πρόκειται για την πρόταση της αποκεντρωμένης και μικρής κλίμακας διαχείρισης των απορριμμάτων, με μεθόδους φιλικές στο περιβάλλον και σε όφελος της κοινωνίας. Διατυπώθηκε, επίσης, η πρόταση μιας πανελλαδικής επικοινωνιακής και κινηματικής παρέμβασης, στις αρχές του χρόνου, που θα είναι στοχευμένη σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και που θα συνδυάζει τα κεντρικά κοινά αιτήματα με την προβολή και διεκδίκηση συγκεκριμένων λύσεων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Πέρα από τα παραπάνω, αναπτύχθηκε ένας πλούσιος διάλογος γύρω από ζητήματα όπως: η αποτίμηση των σχεδιασμών κυβέρνησης και εργολάβων, η συνεχής μετατόπιση της ενσωμάτωσης στην εθνική νομοθεσία των ουσιαστικών προβλέψεων της οδηγίας 2008/98/ΕΕ, η ανάγκη διαμόρφωσης ενός ενιαίου νομοθετικού πλαισίου για όλα τα ρεύματα αποβλήτων, οι τρόποι αντιμετώπισης της εγκληματικής πρακτικής της επιμόλυνσης των αστικών απορριμμάτων με επικίνδυνα βιομηχανικά, οι δυνατότητες και οι δυσκολίες των δήμων για τον απεγκλωβισμό από τη μέγγενη της συγκεντρωτικής διαχείρισης και για την εφαρμογή αποκεντρωμένων λύσεων, οι πρωτοβουλίες πολιτών για την ενίσχυση της λαϊκής συμμετοχής και την αναζήτηση άλλων σχημάτων διαχείρισης, ο συνδυασμός της μάχης για τη διαχείριση των απορριμμάτων με τις άλλες προτεραιότητες που επιβάλλουν οι μνημονιακές επιλογές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος κ.ά..

Η συνάντηση έκλεισε με τη διαπίστωση ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν είναι παρά η αρχή μιας διαδικασίας συντονισμένων κοινών δράσεων, σε όλα τα μέτωπα και ιδιαίτερα στις τοπικές κοινωνίες, όπου φαίνεται να γίνεται συνείδηση ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος της διαχείριση των απορριμμάτων είναι ευθύνη όλων μας και όπου ωριμάζει, πλέον, η ιδέα της αποκεντρωμένης διαχείρισης."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ (ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΑ links στις ενδιαφέρουσες εισηγήσεις των ομιλητών) ΕΔΩ.

Read more »

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ : Καταδίκη των 3 Δημάρχων της Άνδρου για το ζήτημα των απορριμμάτων σε πρόσφατη δίκη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το blog pitrofos.gr

"Με (6) μήνες φυλακή τον κάθε έναν με διετή αναστολή, καταδίκασε το τριμελές Εφετείο Αιγαίου την Πέμπτη 08-12-2011 τους: Πρώην και νυν Δήμαρχο Ιωάννη Γλυνό, και τους πρώην Δημάρχους Κυριάκο Θωμά και Εμμανουήλ Βάμβουκα για την λειτουργία της παράνομης χωματερής της Άνδρου!!
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σύντομο ιστορικό της υπόθεσης: Είχαν αρχικώς υποβάλει μήνυση ο πρώην Δήμαρχος Κυριάκος Θωμάς και ο εκδότης Γιώργος Δαρδανός κατά ορισμένων κατοίκων της Άνδρου που πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις του 2006 για την παύση λειτουργίας της παράνομης χωματερής, η οποία βρίσκεται μέσα σε ρέμα (τώρα πλέον και μέσα στη θάλασσα..) και σε κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο στην Άνδρο.

Όμως η εισαγγελική αρχή που εξέτασε τα στοιχεία της υπόθεσης ζήτησε να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο όσον αφορά τους κατηγορουμένους κατοίκους, και αντιθέτως να ασκηθεί δίωξη κατά των τριών δημάρχων της Άνδρου που αποτελούσαν μέλη του Συνδέσμου Δήμων Άνδρου και οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την απαράδεκτη κατάσταση στην παράνομη χωματερή.

΄Ετσι ο πρώην δήμαρχος Κυριάκος Θωμάς βρέθηκε από κατήγορος να είναι κατηγορούμενος, συμπαρασύροντας μαζί του και τους άλλους δύο δημάρχους… και οι κατηγορούμενοι κάτοικοι να γίνουν μάρτυρες κατηγορίας κατά των τριών δημάρχων με συνέπεια την ανωτέρω αναφερομένη καταδίκη."

Read more »

Εκδήλωση παρουσίασης νέου εξοπλισμού κομποστοποίησης που δωρήθηκε στον Δήμο Άνδρου

Χθες, 8 Δεκεμβρίου 2011 στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Χώρας στις 18.00, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση παρουσίασης εξοπλισμού κομποστοποίησης που δώρισε γνωστός εφοπλιστής του νησιού στο Δήμο Άνδρου. Παρόμοιες εκδηλώσεις μας ενημέρωσαν πως θα λάβουν χώρα στο Κόρθι και στο Γαύριο.

Δυστυχώς η μη έγκαιρη ενημέρωση για την εκδήλωση (ανακοινώθηκε μόλις 2 μέρες πριν και σχεδόν αποκλειστικά από ηλεκτρονικά μέσα), είχε ως συνέπεια πολύ λίγος κόσμος να την παρακολουθήσει (περίπου 40 άτομα).

Το σύστημα κομποστοποίησης παρουσίασε εκπρόσωπος της εταιρίας BIOSAL-DE από όπου και έγινε η αγορά του. Πρόκειται για το μοντέλο 15DIN, ένα ειδικά διαμορφωμένο κοντέινερ 15 μ3 ενός θαλάμου με περιστρεφόμενο αναμίκτη από ανοξείδωτο χάλυβα το οποίο ανοίγει από επάνω και δέχεται τα οργανικά απόβλητα, που σε σύντομο χρονικό διάστημα τα μετατρέπει σε κομποστ. Πρόκειται για ένα κλειστό σύστημα που λειτουργεί με ρεύμα, διαθέτει αυτοματισμούς στην ανάδευση του compost, τον έλεγχο και τη ρύθμιση της θερμοκρασίας και της υγρασίας και μπορεί να δεχθεί μεγαλύτερη ποικιλία οργανικών απορριμμάτων από τους οικιακούς κομποστοποιητές (π.χ. κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα). Απαιτεί ως εκ τούτου χειρισμό από εκπαιδευμένο στη χρήση του άτομο.
Η κεντρική αυτή μονάδα τοποθετήθηκε στο χώρο του βιολογικού καθαρισμού του Κορθίου, χώρο που φυλάσσσεται και όπου υπάρχει παροχή ρεύματος και νερού.

Η δωρεά περιλαμβάνει επιπλέον 130 κάδους συλλογής οργανικών υλικών, χωρητικότητας έκαστος 120lt που είναι υπό σκέψη το που θα τοποθετηθούν (υπήρχε η σκέψη να δοθούν σε επαγγελματίες ή σε επιλεγμένα νοικοκυριά) ώστε το κοινό να μπορεί να αποθέτει τα απορρίμματά του. Τόσο η συλλογή των οργανικών απορριμμάτων από τους κάδους αυτούς, όσο και ο χειρισμός του μηχανήματος, θα γίνονται από υπαλλήλους καθαριότητας του Δήμου.
Στα πλαίσια της εκδήλωσης έγινε από την υπεύθυνη μηχανικό της εταιρείας, μια σύντομη αναφορά στη μέθοδο και τα οφέλη της κομποστοποίησης.
Την παρουσίαση ακολούθησε συζήτηση που συντονίστηκε από τον κ. Νίκο Θεολόγου, ο οποίος και εκπροσώπησε το Δήμο. Ο κ. Θεολόγου μας ενημέρωσε πως έχει κατατεθεί τεχνικό δελτίο και αίτημα χρηματοδότησης στο ΕΣΠΑ για τη αγορά κι άλλου εξοπλισμού ανακύκλωσης-κομποστοποίησης.

Μετά την παρουσίαση ακολούθησε συζήτηση και οι συμμετέχοντες πολίτες και φορείς εξέφρασαν τις απόψεις τους σχετικά με τον νέο εξοπλισμό και τη λειτουργία του. Δεν έλειψαν οι κριτικές τοποθετήσεις σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στη διαχείριση απορριμμάτων εκ μέρους της Δημοτικής Αρχής. Πιο συγκεκριμένα σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα καύσης απορριμμάτων σε διάφορα σημεία του νησιού, ακόμη και μέσα και γύρω από κάδους, αλλά και γενικότερα σχετικά με την αδυναμία της Δημοτικής αρχής να λειτουργήσει τις μέχρι τώρα διαθέσιμες υποδομές ανακύκλωσης, δημιουργώντας σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο θα μπορέσει να ανταποκριθεί με συνέπεια στις ανάγκες λειτουργίας του νέου εξοπλισμού.

Τα μέλη της Πρωτοβουλίας μας για ακόμη μία φορά κατέθεσαν τις προθέσεις τους να συνεισφέρουν σε ζητήματα ενημέρωσης του κόσμου, ενώ πρότειναν και τη σύσταση επιτροπής που θα αποτελείται από εκπροσώπους των εμπλεκόμενων και ενδιαφερόμενων φορέων η οποία θα παρακολουθεί, θα επεξεργάζεται και θα προτείνει λύσεις σε κάθε ζήτημα που θα ανακύπτει σχετικά με τη διαχείριση των ανακυκλωσίμων και την κομποστοποίηση και γενικά θα επιδιώκει ένα αποτελεσματικό σχεδιασμό δράσεων. Κατόπιν αυτού, ο Δήμος, δια στόματος κ. Θεολόγου, δεσμεύτηκε να μας προσκαλέσει σε συνάντηση για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Αναμένουμε στο ακουστικό μας....

Read more »